Z chwilą śmierci Kazimierza Wielkiego, na mocy licznych paktów i umów sukcesyjnych na tron w Krakowie zasiadł siostrzeniec Kazimierza, Ludwik Węgierski (Wielki). Był też i Królem Węgier, w wyniku czego po raz pierwszy w Historii obu państw, oba trony dzierżyła jedna osoba. Powstała unia personalna. Lecz faktyczną władzę dzierżyła jego matka, Elżbieta Łokietkówna, siostra Kazimierzowa. Było to spowodowane brakiem męskiego potomka, który by władał tak wielkim terytorium. Posiadał 3 córki z Elżbietą Bośniaczką (Katarzynę, Marię i Jadwigę). Poprzez jego działania szlachta polska uzyskała pewność (początkową) na kontrolę elekcyjną (Koronę Polską). Zostało to uchwalone w przywileju koszyckim, który zagwarantował im zwolnienie z podatku z 4 łan, do 2, takie same kroki też podjęto w stosunku do kościoła do 4 łan. Rządził nie jako za pomocą oddanych mu książąt, lenników przez 12 lat (aż do jego śmierci). Polityka Króla Ludwika nie obejmowała odzyskania terenów o które walczył jego poprzednik (Pomorze Gdańskie i Śląsk), przy czym był wielkim zwolennikiem Zakonu Krzyżackiego. Wojował z nimi przeciwko Litwie (późniejszemu wielkiemu sojusznikowi Polski).
Tak jak wyżej wymieniłem, rządził do 1382 r. po tym przepadł 2 letni okres bezkrólewia, który powodował spięcia różnych frakcji, ale ostatnie w 1384 r. dokonano porozumienia z wdową Ludwikową o sprowadzenie i koronacji jednej z jej córek. Ostatecznie została niespełna dziesięcioletnia dziewczynka o imieniu Jadwiga. Dzięki jej działaniom zapanował progres oraz zaplanowano małżeństwo młodocianej Andegawenki z Wielkim Księciem Litewskim, Jagiełłą.
Uroczystość podpisania stosownego paktu (umowy unijnej) odbyło się w Krewie 1385 r. zagwarantowało w sposób formalny zatrzymanie ekspansji Zakonu Krzyżackiego, chrzest Jagiełły (Władysława) oraz utworzenie jednego sojuszu (bloku przeciwko wspólnego wrogowi - Krzyżakom).
Te działania jednak na pewien czas odwlekały zagrożenie wybuchu wojny, które miały mieć miejsce w następnym stuleciu (w pierwszym dziesięcioleciu). Pragmatyczna polityka jeszcze młodej Królowej umożliwiła skuteczne odparcie zarzutów północnego sąsiada, oraz jego klęskę. Wielokrotnie o tym wspominała, że "póki jeszcze żyję, Zakonnicy mogą być bezpieczni, ale gdy umrę - poniosą klęskę w imię Najsłuszniejszego Gniewu Bożego". Nie minęło tak dużo czas, kiedy mięli się o tym przekonać...
Doskonale wiedziała też i, że władza powinna iść w parze z mądrością i dlatego ubiegała się o odtworzenie Szkoły Wyższej Kazimierza Wielkiego (późniejszego Uniwersytetu Jagiellońskiego). Tuż przed swoim odejściem przewidziała też i skutki działań Witolda (klęskę pod Wosklą w 1399 r.).
Była też i orędowniczką bezspornych (bezkrwawych) sukcesów, czyli odzyskanie Rusi Czerwonych do Ziem Polskich, które to odpadły od macierzy na skutek działań jej ojca i jego zauszników. Stan ten utrzymał się aż do rozbiorów (do 1772 r.).
Kiedy zamykała swe oczy, miał się zakończyć okres piastowski, a rozpocząć okres mocarstwowy - Polsko - Litwy. Okres Jagiellonów.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz