Pierwsze próby uszeregowania i ponownego zjednoczenia dziedzictwa Krzywoustego i jego poprzedników (utworzenia realnego państwa i wprowadzenia monarchii) pojawiło się dość szybko, jak na te standardy, bo za pomocą istnienia monarchii Henryków Śląskich, lecz z tych planów - nic nie wyszło z powodu najazdu Tatarów i śmierci Henryka Pobożnego, który na jakiś czas zatrzymał ten proces zjednoczenia ziem piastowskich.
Innym symptomem prób zjednoczenia ziem, był także zjazd w Gąsawie i późniejsza śmierć brata Władysława Łokietka, Leszka Białego.
Pretendentów do tegoż tronu Krakowskiego było z czasem bez liku, bo zaczęto go traktować jako formę zwierzchnią, co tylko oddalało w czasie wszelakie próby umocnienia książąt dzielnicowych.
Późniejsze wypadki mogły jednak potwierdzać te tendencje, że gdzie dwóch się bije tam trzeci korzysta i już pod koniec XIII w. do głównej kolebki tronu opowiadało się czterech książąt, wśród nich zdecydowanie najsilniejszym był Wacław II Czeski (z dynastii Przemyślidów), który miał ambicje zjednoczeniowe polskich ziem pod berłem swoim i swego syna, oprócz niego był też Henryk IV Prawy (ks. Wrocławski), Przemysław II (ks. Wielkopolski), a także i sam Władysław I Łokietek (ks. Sandomierski).
Pierwszemu z pośród nich udało się choć na krótko, koronować się na króla Polski, był to Przemysł II. Jego władztwo obejmowało dwie dzielnice (Pomorze Gdańskie i Wielkopolskie), ale bardzo szybko zszedł z tego świata, z powodu zamachu na jego życie, w następnym roku - 1296 r. w Rogoźnie, głownie było to na rękę brandenburczykom, którzy to pragnęli umocnić swoją władzę na Pomorzu. Krzyżacy też i na tym zyskali z powodu pogłębionego chaosu wewnątrz struktur przywództwa księcia i możnych w ksiąstewkach dzielnicowych.
W końcu to samemu Wacławowi II udało się zwyciężyć wszystkich i ostatecznie koronował się na króla Polskiego w 1300 r. w Gnieźnie, jednak i on też nie nacieszył się zbyt długo władzą królewską, bo został zamordowany, losu tego nie mógł odwlec i jego syn, Wacław III (i tak ród Przemyślidów - wygasł), na tron Czeski zasiadł jednak ich główny spadkobierca Jan Luksemburski (który także ubiegał się o roszczenia do tronu polskiego).
Ostatecznie data zakończenia rozbicia dzielnicowego była koronacja na Króla Polski, Władysława Łokietka 20.01.1320 w Krakowie (co bylo sukcesem polowicznym, kiedy ktoś inny uzywal tego tytulu jako realny król Polski).
Mimo od razu po koronacji odbywały się mediacje i szykowano się do wojny z Zakonem Krzyżackim. Odbywały się też i zdecydowane kroki króla Władysława w postaci wyroków sądowych kanonicznych (papieskich). Rozegrała się też i bitwa o znamionach partyzanckich, miało to uniemożliwić połączenie sił czeskokrzyzackich. Starcie to zostało utrwalone w oczach potomnych jako bitwa pod Plowcami - Radziejowice w 1332 r. Plany i szansę z niego płynące dotyczące realnego podziału, wpłynęło na męstwo polskiego oręża, co z jednej strony przyniosło porażkę - Polaków, ale też skutecznie uniemożliwiono realizację tego przedsięwzięcia. W wyniku czego zawarto traktat pokojowy, który to wygasł rok później (Polska zmuszona była oddać Kujawy, grody na tej ziemi i wszystkie przynależne miejscowości i wsie w tej dzielnicy).
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz